Ντυμενοι – Γυμνοι / Κωνσταντινος Ρηγος

Ξεκίνησε λοιπόν ακόμα μια καλλιτεχνική κούρσα, αυτή την φορά με τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο τιμόνι, και εμένα στους θεατές να αναμένω με αισιοδοξία το αποτέλεσμα, ενθυμούμενος πάντα την καλαίσθητη και αξιόλογη αμέσως προηγούμενή του δουλειά, τον Καρυοθράυστη. Αλλά καθώς περνούσε η ώρα και εκείνος γκάζωνε στην λεωφόρο του τίποτα τόσο ανασκουμπωνόμουν, με το μειδίαμα της απογοήτευσης να με μετατρέπει λεπτό με λεπτό σε μια μίζερη εντός του θεάτρου φιγούρα, που μην βρίσκοντας γύρω της παρόμοιες υπάρξεις, αναρωτιέται φιλοσοφικά για την μοναξιά της καλλιτεχνικής της θέσης.

Δεν μπορεί – είπα στην αρχή – κάτι θα ξέρει, κάπου θα το πηγαίνει και αυτό που αρχικά μοιάζει σαν 90 ies χορογραφία, ασύνδετη και τετριμμένη σύντομα θα πάρει άλλα χαρακτηριστικά. Προσπάθησα έτσι να πείσω τον εαυτό μου ότι σφάλω οικτρά αλλά τελικά, μετά την μέση της παράσταση ήταν εμφανές ότι οι πιθανότητες για κάποια αξιόλογη ανατροπή ήταν λιγότερες απ το να βρεις πενηντάευρω στην πλατεία ομόνοιας και έτσι άρχισα να χωνεύω ότι πρόκειται για τεράστια πατάτα και πολύ απλά πρέπει να το πάρω απόφαση…

Όσο για το γυμνό – παρά τα εξαιρετικά σώματα των χορευτών – δεν εξυπηρετούσε καμία σημειολογία ή περιεχόμενο. Γυμνό για το γυμνό, κίνηση για την κίνηση. Μια φλυαρία που θύμιζε χορογραφίες του Φώτη Μεταξόπουλου.

Αναμένω την επόμενη δουλειά του Κ. Ρήγου με περιέργεια, αλλά πλέον θα είμαι προετοιμασμένος για κάθε ενδεχόμενο…

 

Συντελεστές

Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Ερμηνεία: Τάσος Καραχάλιος, Γιάννης Νικολαϊδης