Life in Progress / Sylvie Guillem

Επειδή έχει μπει το καλοκαίρι (ξεκίνησαν τα μπάνια κλπ) και η θεατρική σας προσήλωση έχει απορυθμιστεί, θα το πω κάπως χύμα για να σας ταρακουνήσω. Παιδιά, τζίφος. Ε, πως είπατε; Ναι ναι, καλά ακούσατε. Όσοι αγαπάτε τις δουλειές και την ποιότητα της Sylvie Guillem (όπως και εγώ) αλλά δεν φοράτε παρωπίδες, γνωρίζετε καλά ότι είστε με την πλάτη στον τοίχο. Δεν απομένει παρά να συμφωνήσετε (μειδιάζοντας πικρά), πως ο «τζίφος», συμπυκνώνει τα όσα διαδραματίστηκαν υπό το φως του φεγγαριού και την σκιά της ακρόπολης. Συνεχίστε την ανάγνωση της κριτικής και μην διστάσετε να διατυπώσετε τις διαφωνίες σας, ακόμα και με τον πιο καυστικό τρόπο…

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον έλαβα -όμοια με χιλιάδες άλλους, φιλότεχνους και μη- μια θέση στα μάρμαρα του Ηρωδείου, αναμένοντας την έναρξη της τελευταίας (έτσι λένε τα προσπέκτους!) παράστασης χορού του ιερού τέρατος (υπάρχουν και τα ανίερα τέρατα) που ακούει στο όνομα Sylvie Guillem.

Η «αποχαιρετιστήρια» παράσταση ξεκίνησε με το «techne». Ένα σόλο της Sylvie Guillem με χορογραφία του Άκραμ Κάν για την σχέση φύσης και τεχνολογίας. Ένα συρμάτινο, περιστρεφόμενο δένδρο στην μέση της σκηνής, αρκετές επαναλήψεις και καμία πρωτοτυπία. Οι δε μουσικοί που συνόδευαν το ιερό τέρας που λέγαμε, έπαιζαν κάτι έθνικ ρυθμούς στα όρια του cult.
Ακολούθησε το «Duo» του Ουίλλιαμ Φόρσαϊθ με τους χορευτές Μπριγκέλ Γκιόκα και Ρίλεϊ Γουάτς. Πολύ καλή ροή και τέλειος συγχρονισμός, δεν ξέφυγαν όμως από γνωστές κινητικές φόρμες κλασσικού μπαλέτου με λίγες πινελιές σύγχρονου χορού. Ωραία δουλειά αλλά δεν μου φάνηκε ταιριαστή με το κλίμα της βραδιάς.Τρίτη χορογραφία ήταν το ντουέτο της Sylvie Guillem και Εμανουέλα Μοτανάρι στο «Here & After» του Ράσελ Μάλιφαντ. Και εδώ μια από τα ίδια. Επαναληψημότητα, ψυχροί και μονότονοι φωτισμοί και χορογραφία που θύμιζε παράσταση αποφοίτων σχολής χορού. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η μουσική και ειδικότερα τα χάλια φωνητικά που μπήκαν προς το τέλος, ενώ μετά ακολούθησε ένα εντελώς περιττό και σχετικά μεγάλο σε διάρκεια διάλειμμα.


Τέλος, είδαμε το «Bye» του Σουηδού Ματς Εκ, ένα σόλο πάνω στην τελευταία σονάτα για πιάνο του Μπετόβεν, γνωστή ως Νο 32 σε ντο ελάσσονα, έργο 111. Σίγουρα ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι τόσο από άποψη περιεχομένου όσο και σκηνογραφικά. Τα κινητικά, οι συμβολισμοί και το παιχνίδι με την διαφάνεια / οθόνη είχαν ενδιαφέρον και ταίριαζαν με την αίσθηση αποχαιρετισμού που ηλέκτριζε την ατμόσφαιρα. Διάβασα βέβαια πως αποτελεί κομμάτι παλαιότερης δουλειάς που είχε ανέβει ξανά στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2011, πάλι στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, οπότε δεν μιλάμε για κάτι καινούργιο.

Συμπερασματικά, στο σύνολο των παραστάσεων, διέκρινα μια μη αναμενόμενη προχειρότητα και έλλειψη φαντασίας που αδυνατώ να καταλάβω πως και γιατί προέκυψε. Θα προτιμούσα αντί για τέσσερις «μισές» δουλειές να δω την Sylvie Guillem σε μια, στιβαρή και σοβαρά δομημένη παράσταση που θα με γεμίσει.

 

Συντελεστές

«techne» (Παγκόσμια πρεμιέρα)
Χορογραφία: Akram Khan
Μουσική: Alies Sluiter
Φωτισμοί: Lucy Carter
Κοστούμια: Kimie Nakano
Ερμηνεία: Sylvie Guillem

«Duo»
Χορογραφία: William Forsythe
Μουσική: Thom Willems
Σκηνικά – Φωτισμοί – Κοστούμια: William Forsythe
Ερμηνεύουν: Brigel Gjoka, Riley Watts

«Here & After» (Παγκόσμια πρεμιέρα)
Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Russell Maliphant
Σχεδιασμός φωτισμών: Michael Hulls
Μουσική: Andy Cowton
Κοστούμια: Stevie Stewart
Ερμηνεία: Sylvie Guillem & Emanuela Montanari

«Bye»
Χορογραφία: Mats Ek
Μουσική: Ludwig van Beethoven, Σονάτα για πιάνο, έργο 111, Arietta / Ηχογραφημένη εκτέλεση Ivo Pogorelich
Σκηνικά – Κοστούμια: Katrin Brännström
Φωτισμοί: Erik Berglund
Βίντεο: Elias Benxon
Ερμηνεία: Sylvie Guillem