Έπαιξα σε δαύτη.

Και ήταν δεκέμβρης, δεν το λες και φθινόπωρο.

Γενικά θεωρώ ότι οι φρη ιμπρο συνεργασίες νοιζ μουσικών είναι κακή φάση. Τόσο για το κοινό, όσο και για τη μουσική. Και για τους ίδιους τους μουσικούς ενίοτε, όπως θα προσπαθήσω να δείξω στο ακόλουθο, βασικά ηθικοπλαστικού τύπου, αφήγημα. Σε όσες έχω παραβρεθεί, πέραν του κακόηχου βόμβου, υπήρχαν πάντα και ένας ή περισσότεροι σπασαρχίδες, ανίκανοι να διαχειριστούν τη σχέση του εγώ τους με τον υπόλοιπο κόσμο, οι οποίοι σκέπαζαν όλους τους υπόλοιπους με τους ηχητικούς δημόσιους αυνανισμούς τους. Πρόκειται κοντολογής για ένα θέαμα κάπως θλιβερό και ντροπιαστικό, σα να παρατηρείς το γείτονα να βλέπει τσόντες με ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα.

Προφανέστατα, ένας απο τους βασικούς λόγους που τα νοϊζικά φρη ιμπρο, έχουν το ίδιο γούστο με ένα διαγωνισμό μεθυσμένων ανδρών για το ποιος την έχει πιο μεγάλη, συχνά δε, μοιράζονται την ίδια αισθητική κατάντια με την φυσική σύγκριση γυμνών σαρκών  πάνω στο τραπέζι, είναι η κάπως υπέρμετρη εγωπάθεια που χαρακτηρίζει τους νόιζ/αβαν γκαρντ μουσικούς. Καθώς πολύ συχνά αυτό που παράγουν δε μπορούν ούτε οι ίδιοι να το δικαιολογήσουν ως μουσική, καταφεύγουν στην τέχνη. Και είναι καλά γνωστό ότι οι καλλιτέχνες πουλάνε κυρίως τον εαυτό τους, ως εκ τούτου τείνουν να μεταμορφώνονται σε όντα βαθιά ανίκανα για συνεργασία, που αντιλαμβάνονται τους συνοδοιπόρους και συντρόφους τους, όχι ως ευλογία, αλλά ως απειλή.

Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν κατά κάποιο τρόπο για την υλικο-ηθική βοήθεια σε ένα μουσικό. Πέραν του ηθικού αυτού μανδύα, εμπεριείχε υποτίθεται και τις εγγυήσεις ότι θα υπήρχε κάποιος που θα αναλάμβανε το κρίσιμο έργο της μίξης, καθώς ο διοργανωτής συμφώνησε στο ότι αν αφήσεις τους νόιζ μουσικούς μόνους τους θα καταλήξουν να παίζουν όσο πιο δυνατά γίνεται για να ακουστούν αυτοί και όχι οι άλλοι, λες και έχουμε να κάνουμε με στερημένα απο στοργή 5χρονα.

Να σημειώσω επίσης, ότι δε θα υπήρχαν ολλανδοί στο όλο κόλπο, καθώς κατά τη μικρή μου εμπειρία, αυτοί είναι συνήθως οι πιο απάλευτες περιπτώσεις, καθώς τείνουν να  θεωρούν το να σκεπάζεις όλους τους υπόλοιπους, ως κάτι σαν τον ανταγωνισμό στο ελεύθερο εμπόριο, κοντολογής το στηρίζουν κιόλας ηθικά. Και το ότι επίσης, η προοπτική κοινής συνύπαρξης με κάποιους απο τους συμμετέχοντες, σύμφωνα με το πρόγραμμα, έδειχνε ελκυστική.
Το μέρος που ανέλαβε να στεγάσει την εν λόγω φάση, έχει διαβοήτως κακό, στα όρια του επικίνδυνου, ήχο. Απο την άλλη είναι ένα απο τα λίγα μέρη που παρέχεται για διοργάνωση συναυλιών στην diy λογική και χωρίς είσοδο και τέλως πάντων, καλύτερα να μετανοιώνεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες, ας μη δίνουμε και τόση σημασία στο κάθε τι, προκαλεί υπέρμετρη κούραση.

Ο πρώτος κακός οιωνός ήταν ότι το ρόλο του χειριστή του μίκτη τον ανέλαβε ο ηχολήπτης του μέρους, του ίδιου μέρους που τείνει να παράγει δολοφονικές για τα αυτιά συχνότητες στο φάσμα των 6-8 κιλοχερτζ. Ο δεύτερος, ότι ο πάγκος ήταν ασφυκτικά γεμάτος με τα πράγματα των 5 μουσικών, 2-3 απο αυτούς έδειχναν ότι είχαν φέρει εξοπλισμό για να βγάλουν ένα λάιβ μόνοι τους, όταν είναι να παίξεις με άλλους 5 δεν κουβαλάς 10 μασίνια μαζί σου, εκτός και αν προτίθεσαι να κάνεις το κομμάτι σου.

Προσπάθησα οπότε να κάνω μια συζήτηση για το πως θα το πάμε, να δούμε κάποια δομή, να τηρήσουμε τον κανόνα που λέει, ότι στην αρχή περισσότερο ακούς παρά μιλάς και τα λοιπά, αλλά δεν πολυβγήκε άκρη.

Το ξεκίνημα ήταν εφιαλτικό. Οι δυο ξεκίνησαν με τους μίκτες τους στα κόκκινα, όσο δεν πάει, ένας άλλος τους ακολούθησε αλλά αυτός τουλάχιστον έκανε και κάτι κοψίματα, εγώ δεν άκουγα τίποτε, δοκίμασα ένα δυο πράγματα δεν υπήρχε καμμία αλλαγή, έδωσα 5 λεπτά μπας και κουλάρουν λίγο, αλλά τίποτα, οι μίκτες στο κόκκινο και τα ηχεία να ξερνάνε εγωπαθείς ασυναρτησίες, παράτησα συνθάκι και σήκουενσερ λοιπόν και κατέβηκα κάτω, ευτυχώς διακαιούμασταν 2 ποτά έκαστος και στο μπαρ κάτω απο το συναυλιάδικο είχε ζέστα, καλό κλίμα και καλή μουσική, ο ηχολήπτης επέμεινε ότι εκεί που είναι αυτός ακούγομαι, ούτε και εκεί ακουγόμουν, αλλά καθόλου, δεν είχα και μίκτη, ούτε διάθεση να τον κοκκινίσω, βασικά κανείς δεν ακουγόταν μετά απο λίγο, παρά μόνο η θλιβερή μονομαχία δυο μικτών στα κόκκινα, ξαναδοκίμασα για 2 λεπτά μπας και με κάποια διαφορετική ρύθμιση ακουστεί έστω και ελάχιστα κάτι απο το συνθ, για 10 δευτερα έπαιξε μια ψιλοπαύση, να και το συνθ μου, άκουγα και τον δίπλα μου που το πάλευε με ένα μικροφωνάκι και ένα εφφέ, ωραία, αλλά απλά έπαιρναν ανάσα, ξανά θόρυβος στα τέρματα, τα λόγια μας συγκρούονται μέ λύσσα στον αέρα και πέφτουνε στο πάτωμα νεκρά, ξανακατέβηκα, αυτή τη φορά οριστικά, απο κάτω είχε αδειάσει σχεδόν, μια συχνότητα στα πριμομεσαία μου τρύπησε το αυτί και άρχισε να βουίζει, το μέρος ήταν κόλαση, πραγματικά επικίνδυνο για τα αυτιά, δεν ήθελα να έχω καμμία σχέση με αυτή την αθλιότητα, θα ντρεπόμουν να είμαι μουσικός, πόσω μάλλον ηχολήπτης, οι φίλοι μου ευτυχώς την είχαν κάνει για το μπαρ, εκεί ήταν ωραία, το αυτί μου βούιζε ανησυχητικά, το ίδιο και ενός φίλου, οι υπόλοιποι ευτυχώς είχαν κατέβει απο νωρίτερα.

Ανέβηκα να μαζέψω τα πραγματά μου, αφότου σιγουρεύτηκα ότι είχαν σταματήσει να ξερνάνε καμένες συχνότητες, ο ένας τους, κύριος υπεύθυνος τόσο για την ένταση όσο και για το κάψιμο στις συχνότητες, έσπευσε να με χαιρετήσει, ωραία ήταν, τι ωραία του λέω, πέρα απο το ότι δεν ακουγόταν κανείς άλλος πέρα απο τους δυο σας, άντε τους τρεις σας, έβγαιναν αναξέλεγκτοι στάσιμοι μικροφωνισμοί, καταστροφή για τα αυτιά, τι φάση είναι αυτή, όταν παίζεις θόρυβο, προσπαθείς να συνεπάρεις το κεφάλι κάποιου με την ηχητική σου αφήγηση, έστω και αν πρόκειται για τείχος θορύβου, όχι να του προκαλέσεις βλάβη στα αυτιά, τι, μαγκιά είναι δηλαδή, άμα είναι έτσι, να βαράς όσους έρχονται με ένα σφυρί στο κεφάλι, τι μαλακίες είναι αυτές, ε, όποιος πάει σε νόιζ λάιβ χωρίς ωτοασπίδες, έκανε με νόημα ο τύπος, βγάζοντας τις ωτοασπίδες του, όλη αυτή την ώρα δηλαδή έβγαζε ξεπίτηδες τις καμενιές του σε πλήρη ένταση και φορούσε ωτοασπίδες, σκέφτομαι ξανά κάτι που έχω συζητήσει με πολλούς μουσικούς, ότι είναι ανήθικο να φοράς ωτοασπίδες όταν παίζεις μουσική και δεν έχεις μοιράσει τουλάχιστον σε όλους τους συμμετέχοντες, μουσικούς και κοινό, αλλά πρωτίστως σκέφτομαι ότι κακώς δεν τους έβγαλα εξαρχής τα ρεύματα, να τους πω ότι αν θέλουν να συνεχίσουν να μαλακίζονται να πάνε στην τουαλέτα και να μην το κάνουν δημοσίως, δηλαδή ο τύπος μας έκαιγε τα αυτιά και ήταν ο μόνος που είχε ωτοασπίδες, γκροςς φάση όχι αστεία, αναρωτιέμαι πόσο ακόμη θα είναι τυχερός και θα τις φορά στα αυτιά του και όχι πχ στον κώλο του, σκέφτομαι ότι μερικές φορές ένα καλό χαστούκι στα δόντια, να τρίξουν λίγο να τρανταχτεί και το ρημάδι ο εγκέφαλος, είναι μια πράξη ευσπλαχνίας και ότι τι τρομερή αγένεια είναι να καλείς κάποιους μουσικούς στη φάση σου και να τους σκεπάζεις με τα δικά σου μασίνια, όλα αυτά τα σκέφτομαι, γιατί προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην τον βρίσω.

Την επόμενη μέρα έκανε κατάθλιψη και εμβοή. Μαζί με έναν άλλον απο τους συμμετέχοντες σε αυτή τη ντροπιαστική φιέστα, ταξιδεύαμε για θεσσαλονίκη όπου παίζαμε την επόμενη μέρα και συγκρίναμε τα βουητά στα αυτιά μας, καθόλη τη διαδρομή. Βγήκαν και διάφορες εικασίες και φοβίες για απώλεια συχνοτήτων, αν η εμβοή συνέχιζε τόσο έντονη μέχρι το σάουντσεκ της παραεπόμενης μέρας, ίσως να έπρεπε να συζητήσουμε σοβαρά για μερικές δραστικές πράξεις. Αλλά τα αυτιά μας ηρέμησαν, ο αυτοδίδακτος ηχολήπτης της βιοτεχνίας, ήταν ο ίδιος ο αλμπίνι στα αυτιά μας, ένας άγγελος επι της γης, το αυτοσχέδιο και επισκευασμένο ηχοσύστημα των παιδιών εκεί, μας ακουγόταν σα Harman, 2-3 άνθρωποι με το μεράκι τους και τις εμμονές τους και έχουν 10 φορές καλύτερο ήχο απο ένα μέρος που το στηρίζεται οικονομικά απο ένα επιτυχημένο μπαρ, κάτι που μου θυμίζει, η βιοτεχνία πχ και ο πρώτος όροφος στη θεσσαλονίκη και το βιολογικό και στην αθήνα η καλλιδρομίου και το ίδρυμα, σχεδόν όλοι οι χώροι για ανεξάρτητη και ντι αι γουάι μουσική, είναι φτιαγμένοι είτε απο τη πανκ ή απο την πολιτική κουλτούρα αυτοδιαχείρισης, στην αθήνα τόσα χρόνια αβαν γκαρντ και νόιζ μουσικής και ούτε ένας ανεξάρτητος χώρος, ούτε ένα ηχοσύστημα να μοιραζόμαστε και να αλληλοβοηθιόμαστε, λέει πολλά αυτό, το εγώ που συνδιαλέγεται μόνο με τις προεκτάσεις του εαυτού του, μέχρι που δε μένει τίποτε, πέρα απο μια μουντή και καταθλιπτική εμβοή.

Την παρασκευή σύμφωνα με το πρόγραμμα , θα μοιραστώ ένα πάγκο με ένα ολλανδό, αν είναι ο ίδιος που υποψιάζομαι, υπόσχομαι ότι με το που ξεπεράσει έστω και στο ελάχιστο τα όρια απλώματος του εαυτού του θα του κλείσω το μίκτη και θα αντικαταστήσω το λάιβ με μια μικρή διάλεξη περί του γιατί δεν πρέπει να ρυπαίνεις το δημόσιο χώρο με βρωμερά κομματάκια του εαυτού σου, εν είδει περφόρμανς, που γουστάρουν και οι καλλιτέχνες.