Ένα soundtrack για την Αθήνα(;)

Τρώω βιαστικά πρωινό ακούγοντας το Commercial Mouth του Jar Moff και βγαίνω έξω: η μηχανή ζορίζεται να πάρει -πάλι θα αργήσω- το κολλημένο τσοκ θα φταίει σκέφτομαι και τρώω δέκα λεπτά σπρώχνοντας όταν το μάτι μου πέφτει στο σπασμένο μπουζί, το αλλάζω βρίζοντας και τρέχω για χαρτάκι στην ουρά της ΔΕΗ, υπολογίζω περίπου πόσο χρόνο θα χρειαστεί να περάσουν το μαρτύριο άλλα 136 άτομα πριν από μένα (ο αλγόριθμος είναι ιδιαίτερα σύνθετος καθώς περιλαμβάνει τόσο τα άτομα που τελικά δεν θα εμφανιστούν και θα χάσουν την σειρά τους όσο και μια σειρά από άλλους παράγοντες) και φεύγω πετώντας για πλατεία ομόνοιας -κάπως τα καταφέρνουν και με κάθε νέα ανάπλαση προσθέτουν όλο και περισσότερο τσιμέντο- συνεχίζω μέχρι το πεδίο του Άρεως, γύρω απ’ το green park οι τοξικοί πειραματίζονται με όλο και φτηνότερα DIY παρασκευάσματα στήνοντας παράλληλα την δική τους κοινότητα / πέρασμα από Ευελπίδων, πλατεία αγίου Γεωργίου, Φωκίωνος, τα κρατικά μίνι-καζίνο του ΟΠΑΠ (play) με τα αδιαφανή τζάμια ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, η εξάρτηση από τα φρουτάκια προωθείται σαν το νέο λαϊκό χόμπι, στην στάση της πλατείας Αμερικής μια λευκή ξεκίνησε ρατσιστικά σχόλια και στα καπάκια ξεμαλλιάστηκε από μαύρες, αναστροφή για μεταξουργείο, φτάνω και κοιτάζω δεύτερη φορά για να σιγουρευτώ: στο φανάρι δίπλα μου ένα τζάνκι σε παπί κανονίζει το επόμενο ραντεβού μιλώντας στο χέρι του μέσα από κάποιο κινέζικο ρολόι-smartphone, λίγο παραπέρα στο εμπορικό τρίγωνο ένα κολάζ από δημοτόμπατσους, airbnb τουρίστες, ζωγραφιές στην άσφαλτο και τρέντι ταμπέλες με ατάκες τύπου “πεζός: αυτός που περπατάει με τα πόδια”, μετά την επίσημη λήξη της Ντοκουμέντα η επέλαση των χίπστερς συνεχίζεται δριμύτερη, πρέπει να ήσουν μεγάλο κορόιδο για να έμεινες εκτός ενώ θα μπορούσες να κάνεις ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι επί πληρωμή στο πρότυπο του πετυχημένου ριζοσπάστη Σίμτσικ αλλά μπιιιπ… παραλήρημα στο κινητό, τέλειωσαν οι μονάδες, τελικά δεν συμφέρει το καρτοσυμβόλαιο, πρέπει να προλάβω να το διακόψω πριν εκδοθεί ο επόμενος λογαριασμσμχχφφφφτουυύ εισπνέω κατά λάθος την κάπνα των αεραγωγών που καθαρίζω και όμως είναι χίλιες φορές καλύτερα από την πρώτη φορά στα Jumbo όταν διαπίστωσα με τρόμο πως για να φτάσω στα ταμεία είμαι αναγκασμένος να περάσω από τον ατελείωτο λαβύρινθο όλου του μαγαζιού γεμάτο με προϊόντα σε εκτυφλωτικά φλούο χρώματα υπό την συνοδεία των γνωστών εφιαλτικών τραγουδιών-διαφημίσεων-νοητικών ιών, με έπιασε ναυτία στο δεκάλεπτο κήρυξα άτακτη φυγή -υποτιμήσαμε τις αντικειμενικές συνθήκες!- και βρήκα την έξοδο λίγο πριν ξεράσω, παίρνω μια ανάσα και θυμάμαι πως αύριο μπαίνει το επίδομα ανεργίας οπότε έχουμε: 360 ευρώ – 120 ΔΕΗ – 30 ΕΥΔΑΠ – 20 ίντερνετ – 20 κινητό – 30 μια κλήση της τροχαίας – 70 service στη μηχανή – 100 που χρωστάω σε έναν φίλο = δεν βγαίνω, άρα μήπως να βάλω 60 στην ΔΕΗ, να αφήσω την ΕΥΔΑΠ για τον άλλο μήνα, περιμένω και απάντηση από την συνέντευξη -με ρώτησαν με αληθινό ενδιαφέρον πως φαντάζομαι την ζωή μου σε δέκα χρόνια- τουλάχιστον μπορείς ακόμα να υποκριθείς μέχρι το σκανάρισμα του προφίλ στο facebook να συνοδεύει απαραίτητα κάθε αποστολή βιογραφικού, σε άλλον ζήτησαν να αποδείξει ότι δεν έχει AIDS και καθαρό ποινικό μητρώο για να φροντίζει τα φυτά στην πιλοτή μιας πολυκατοικίας / τελειώνω και τρέχω πίσω στην ουρά της ΔΕΗ με soundtrack βρισιές και απλήρωτες δόσεις, το γλέντι γίνεται στους διακανονισμούς σε αντίθεση με τα ταμεία, μηδέν θεατρικότητα εκεί, άπαξ και μπεις έχεις αποδεχτεί την ήττα / καταστροφή: το χαρτάκι έχει χάσει τις μαγικές του ιδιότητες για δέκα μόλις ψηφία -χρειάζονται άμεσες ενέργειες- προσπερνώ την ουρά στήνομαι πίσω από την υπάλληλο και την στιγμή που σηκώνεται ο προηγούμενος πετάγομαι μπροστά της πριν προλάβει να πατήσει το κουμπί ξεκινώντας performance με τίτλο “Απόγνωση” επιδεικνύοντας το ληγμένο μου χαρτάκι και τα χρέη στον λογαριασμό σαν ισχυρές αποδείξεις μιας βαριάς κατάρας που μόνη αυτή είναι σε θέση να λύσει και τελικά με τα χίλια ζόρια με δέχεται “κατ’ εξαίρεση”, στην επιστροφή προσπερνώ μετανάστες που ψαρεύουν με αυτοσχέδιους γάντζους χαρτί και μέταλλο απ’ τους κάδους, στην Αλεξάνδρας μηχανάκια ακολουθούν τυφλά την γραμμή ζωής που ανοίγει το ασθενοφόρο ουρλιάζοντας καθώς διασταυρώνεται με σειρήνες περιπολικών στην Πατησίων στην Στουρνάρη καμμένοι κάδοι και χτεσινά δακρυγόνα το νέφος και η αιθαλομίχλη πνεύματα της πόλης σε μια σύγχρονη αστική δαιμονολογία, γυρίζω σπίτι, στην είσοδο της πολυκατοικίας κάποιος αφαίρεσε μια λάμπα απ’ τον διάδρομο και το πόμολο της πόρτας, υπάρχει βέβαια και το περίφημο κλειδάκι του ασανσέρ, μια σατανική πατέντα που εξασφαλίζει την πρόσβαση μόνο σε όσους πληρώνουν κοινόχρηστα, κοιμόμασταν ήσυχοι και ευτυχισμένοι μνημονεύοντας καθημερινά την αξιοκρατία της πολυκατοικίας μας μέχρι που κάποιος επιτήδειος έσπασε την κλειδαριά με αποτέλεσμα πλέον η πειρατεία στην ανύψωση να συντελείται απρόσκοπτα και θρασύτατα / newsletter: κόρη εισαγγελέα στην Αμερική πυροβόλησε άστεγο γιατί της ζήτησε να μετακινήσει την Πόρσε της από το σημείο που κοιμόταν / η Σαουδική Αραβία έδωσε υπηκοότητα σε ρομπότ / δεκαοχτάχρονη μηνύει τους γονείς της γιατί ανέβαζαν στο facebook φωτογραφίες από την παιδική της ηλικία χωρίς της συγκατάθεσή της / σύλληψη ατόμου που είχε απαγάγει κοπέλα για να την πουλήσει σε δημοπρασία στο dark web / biohackers πειράζουν το DNA τους με προγράμματα ελεύθερου λογισμικού και DIY εξοπλισμό / επόμενο καρέ και πάλι στο δρόμο: κορναρίσματα, παραλίγο να με πατήσει κάποιος που τσατάρει στο smartphone, τον βρίζω καθώς πατάω enter στο google για μεταχειρισμένο πλυντήριο, μουγκρίζει το κινητό στην τσέπη μου, κάνω δεξιά και το σηκώνω: αν σε μισή ώρα δεν είμαι στην άλλη άκρη της Αθήνας -μεσημεριάτικα με τα πάντα κολλημένα στην κίνηση- θα χάσω εκατό ευρώ, είναι προφανές ότι δεν αξίζει να τρακάρεις για 100 ευρώ επαναλαμβάνω στον εαυτό μου αλλά το δεξί μου χέρι κινείται ανεξάρτητα κι έχει ήδη ανοίξει το γκάζι, κόβω ανάποδα στην Κηφισίας βγαίνω Μεσογείων κάνω όσες περισσότερες παραβάσεις του κοκ μπορώ φτάνω ακριβώς την στιγμή που κατεβαίνει το ρολό διασχίζω τρέχοντας την πόρτα γίνεται η δουλειά παίρνω τα λεφτά αλλά θυμάμαι πως σήμερα λήγει η ασφάλεια της μηχανής οπότε τρέχω πάλι για να προλάβω ανοιχτή τράπεζα -μουρμουρίζοντας χριστοπαναγίες σαν μάντρα- κάνω την κατάθεση και σε δέκα λεπτά είμαι και πάλι άφραγκος και εξαντλημένος μα συνεπής στις υποχρεώσεις μου, ακούω ξανά το Commercial Mouth του Jar Moff και αναρωτιέμαι που θα μας βγάλει όλο αυτό.