Europium / Rootlessroot

Art is everything! Art, art, art, art, art, art, art, art, art, art… ART!!!

… αναφώνησε και ύστερα άρχισε να τρώει την γλώσσα του με chopstics…


Με ένα προσεκτικά σχεδιασμένο παραλήρημα περί τέχνης που τελικά, υπό το βάρος της διογκούμενης υπερβολής του, οδηγείται σε ενδόρρηξη, οι Rootlessroot, μας εισάγουν στο Europium σαρκάζοντας επιδέξια κυρίαρχες ρητορικές και αλήθειες του καλλιτεχνικού φαινομένου / κατεστημένου. Τόσο αυτές που εκκινούν από μια μεταφυσική (η τέχνη είναι ιερή, ο καλλιτέχνης είναι κάτι ανώτερο) όσο και αυτές που καταλήγουν σε έναν άνευ κριτηρίων, ισοπεδωτικό σχετικισμό (τα πάντα είναι τέχνη).

Δεν σας κρύβω ότι έχοντας παρακολουθήσει το προηγούμενο σόλο της Λίντας Καπετανέα “W Memorabilia (Phaedra’s Laboratory)” (σχετικό άρθρο εδώ) πήγα θετικά διακείμενος στο Europium – αν μη τι άλλο θα έχει ενδιαφέρον και δεν θα υποπέσει σε κοινοτοπίες ή μανιερισμούς, σκέφτηκα. Φυσικά μια τέτοια προοικονομία μπορεί αρχικά να στομώνει την λάμα της κριτικής καθώς συνοδεύεται από τάση ωραιοποίησης, αλλά δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε, ότι με το άλλο χέρι ανεβάζει ψηλότερα τον πήχη για το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Μάλιστα τον ανεβάζει τόσο, ώστε τελικά περισσότερο διογκώνονται οι αδυναμίες παρά υπερθεματίζονται οι αρετές. Και αν από τα παραπάνω συμφραζόμενα, βγάλατε το συμπέρασμα ότι βγήκα απ την αίθουσα με το μειδίαμα κάποιου που μόλις ανοίγει τον λογαριασμό της ΔΕΗ, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, πέσατε σε παγίδα.

Στο Europium λοιπόν, ξεδιπλώνονταν προβληματισμοί για το παρόν και το δυστοπικό μέλλον της Ευρώπης ενώ δεν έλειψαν σημειακές ιστορικές αναφορές. Ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης, οι (ασταθής) ιδιότητες του χημικού στοιχείου europium, απ’ όπου εμπνεύστηκαν τον τίτλο και η εγκληματική μεταναστευτική πολιτική της δύσης αποτελούν τους βασικούς άξονες της παράστασης. Οι συμβολισμοί παρέμεναν ανοιχτοί σε ερμηνευτικές προσεγγίσεις, διέθεταν ωστόσο κάποιους αναγνωρίσιμους σταθμούς αναφοράς, σαν νοηματικό σκελετό. Χαλαρές συνδέσεις δεν οδηγούσαν σε ομοιογένεια και λειτούργησαν όπως τα κομμάτια ενός παζλ που το έργο της συναρμογής του, σε σημαντικό βαθμό, αποτεινόταν στον θεατή. Τα σκηνικά ευρήματα ήταν καλαίσθητα αν και η ύπαρξή τους συχνά συνοδευόταν από ερωτηματικά, ενώ ο χαρακτήρας της παράστασης διεμβολιζόταν κάθε τόσο με χιουμοριστική διάθεση, κοινωνικά και πολιτικά σχόλια για την βία και την εξουσία.

Το κινητικό κομμάτι της παράστασης παρ’ όλη την αρτιότητα του, μου έδωσε την αίσθηση ότι βρισκόταν σε δεύτερο επίπεδο καθώς δεν παρατήρησα χορογραφικές πρωτοτυπίες  ούτε ήταν σαφές αν είχε γίνει η αντίστοιχη έρευνα. Αυτό φυσικά δεν μας εμπόδισε καθόλου να απολαύσουμε τη Λίντα Καπετανέα με τη μεγάλη εκφραστική άνεση που διαθέτει, όσο και τους υπόλοιπους χορευτές. Η μουσική αρκετά ετερόκλητη, ίσως υπερέβαλλε σε ένταση, υποσκελίζοντας ανά φάσεις τη σκηνική δράση. Ένα contact μεγάλης διάρκειας στην τρίτη σκηνή άδειασε κάπως την ατμόσφαιρα ενώ τα “πολεμικά” στοιχεία που παραπέμπουν στην τεχνική των Rootlessroot “fighting monkey”, μου έδωσαν την εντύπωση ότι αναπαράγουν μια τάση πρόσμιξης του σύγχρονου χορού με τις πολεμικές τέχνες που αναρωτιέμαι αν έχει βρει τα όριά της.

Στη συζήτηση με τους συντελεστές (μετά την παράσταση) φάνηκε η αγωνία της ομάδας να προσεγγίσει ένα τόσο σύνθετο και φλέγον ζήτημα, με σαφή επίγνωση ότι η “Ευρώπη” τους υπερβαίνει. Σύμφωνα με τους ίδιους, η σχεδία και η ιστορία της Μέδουσας αποτελεί ύστερη προσθήκη, καθώς ενόσω το έργο έπαιρνε την τελική του μορφή, οι θάνατοι μεταναστών στη Μεσόγειο άρχισαν να πληθαίνουν σημαντικά και θεώρησαν κρίσιμο να μιλήσουν για αυτή την συνθήκη. Πράγματι η παράσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική και σίγουρα λιγότερο επίκαιρη αν έλειπε μια τέτοια σύνδεση, δίνοντας ένα δείγμα κοινωνικής / καλλιτεχνικής οξυδέρκειας και ευαισθησίας από την πλευρά τους.

Τελικά, αν κάτι γείωσε την προσπάθεια των rootlessroot να καταπιαστούν με μια τόσο μεγαλεπήβολη θεματική, αυτό ήταν το χιούμορ και ο σαρκασμός. Υπήρξαν συνδετικοί κρίκοι μιας κατά τα άλλα χαλαρής δομής και συχνά έδιναν τη λύση σε δύσβατες σκηνικές καταστάσεις. Διασκεδάζοντας ειλικρινώς με τις ίδιες τους τις αδυναμίες και εκφράζοντας έντονα την αγωνία τους για την ιστορική συνθήκη που διανύουμε, κατάφεραν να κάνουν μια παράσταση προσιτή, μετρημένη και σύγχρονη.

 

Συντελεστές

Σύλληψη & Σκηνοθεσία: RootlessRoot – Λίντα Καπετανέα και Jozef Fruček
Εικαστική σύλληψη & Σκηνικά: Jozef Fruček
Μουσική σύνθεση: Βασίλης Μαντζούκης
Δραματουργία: Martin Kubran
Μηχανικός ήχου: Χρήστος Παραπαγκίδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σοφία Αλεξιάδου
Κοστούμια: Isabelle Lhoas
Δημιουργία και εκτέλεση: Manuel Ronda, Jacob Ingram-Dodd, Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου, Paul Blackman, Λίντα Καπετανέα