Καλοκαίρι στην Αθήνα. Ευτυχώς η αίσθηση εγκλωβισμού συνοδεύεται από ανάσες δημιουργικότητας περίσκεψης ή χαλάρωσης: βόλτες στην άδεια πόλη, διάβασμα, γράψιμο, μουσική και σερφάρισμα στο ίντερνετ (πλήρωσα και τον λογαριασμό του Αυγούστου για να ΄χω το κεφάλι μου ήσυχο).

Λέγεται ότι η εδραίωση του αυτοκινήτου στην συνείδηση των μαζών σαν απαραίτητο προϊόν, σχετίζεται σε κάποιο βαθμό με το φαντασιακό ελευθερίας που καλλιέργησε η διαφήμιση και οικειοποιήθηκαν οι καταναλωτές. Πράγματι, θεωρητικά έχεις την δυνατότητα να πας όπου θέλεις, πχ οδηγάς μέχρι την θάλασσα ή ανεβαίνεις στο βουνό ή πηγαίνεις μέχρι κάποια ερημιά αν ψάχνεις την ησυχία σου, αν πάλι έχεις τα χρήματα και την διάθεση για άλλες παραστάσεις μπορείς να ξεκινήσεις ένα τουρ στο εξωτερικό. Βέβαια στην πράξη, για μια σειρά από -κυρίως ταξικούς- λόγους το πιθανότερο είναι να κάνεις ό,τι και ο περισσότερος κόσμος, δηλαδή να πηγαίνεις μια ζωή απ’ το σπίτι στην δουλειά και το αντίστροφο, με ολιγοήμερες διεξόδους από την ρουτίνα κάποια Σαββατοκύριακα και αργίες.

Στο ίντερνετ μπορείς επίσης να πας παντού, να επικοινωνήσεις με όλο τον κόσμο και να έχεις πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία και μάλιστα με μικρό ή μηδενικό χρηματικό κόστος (πλέον οι εταιρείες κερδίζουν εκατομμύρια ευρώ από τα προσωπικά δεδομένα που χαρίζουμε οικειοθελώς -συχνά με μανία). Και εδώ βέβαια το πιθανότερο είναι να κάνεις απλά ό,τι και ο περισσότερος κόσμος: να τσεκάρεις μηχανικά κάθε δύο λεπτά τις αναρτήσεις στα social media, να κάνεις delete και unsuscribe διαφημιστικά εμαιλ καθώς στέλνεις βιογραφικά σε εταιρείες που προσφέρουν άθλιες συνθήκες εργασίας και την ίδια στιγμή που πατάς το enter εύχεσαι να μην σε πάρουν ποτέ για δουλειά ούτε καν για συνέντευξη και όσο περνάει η ώρα να μπαίνεις όλο και πιο βαθιά σε αυτόν τον αχανή σωρό από τρολιές, ειδήσεις, εμότικονς, αναλύσεις, fake news, αστεία βίντεο, τραγικά βίντεο, εκπαιδευτικά βίντεο, βίντεο με πραγματικές δολοφονίες και σφαγές, τσόντες, ντοκυμαντέρ, με τελευταίο αποκούμπι το κάψιμο στο gaming ή το chat ή οποιαδήποτε άλλη ψηφιακή εφαρμογή είναι ικανή να σε κάνει να ξεχαστείς ή να γουστάρεις.

Σε μια τέτοια συνθήκη και έχοντας υπόψιν ότι συχνά τα πράγματα γίνονται πιο υποφερτά όταν με κάποιο τρόπο τα μοιράζεσαι, σας παρουσιάζουμε δύο βίντεο που ανασύραμε από τον παγκόσμιο ιστό.

Δημιουργός του πρώτου βίντεο είναι ο Allan Brown, Καναδός κινηματογραφιστής πειραματικών ταινιών μικρού μήκους (+ μία μεγάλου) που συνδυάζει αναλογικά και ψηφιακά μέσα συναρμολογώντας προσωπικά βιώματα, υπαρξιακές και οικολογικές ανησυχίες με κολάζ ηχογραφήσεων, περάσματα από βιομηχανικά μοτίβα, παιδικές φωνές και ψυχεδελικά cut up στο μοντάζ του.

Ακολουθεί η περιγραφή του Allan Brown για το βιντεάκι με τίτλο Seventh Submarine:

A film that mines the disjointed and fragmented minds of gifted “quiz kids” who are never given the chance to answer the question… “What reptile is a natural submarine?”, is that Ingrid Bergman and is that really a “dance of death”. A film of contrasting colour: red, blue and the resulting moments of green and contrasts of children, some with unanswered open futures and others more ill-fated.

 

 

Το δεύτερο βίντεο είναι του Maurizio Mercuri. Ο Ιταλός καλλιτέχνης πειραματίζεται στο στούντιο του με τεχνολογικά ευρήματα και υλικά που συλλέγει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αντλώντας έμπνευση για τις κατασκευές, τις φωτογραφίες και τις performance που πραγματοποιεί. Στα έργα του παράγει εντάσεις βάζοντας σε αντίστιξη έννοιες όπως το παράλογο και το καθημερινό, το τεχνητό και το φυσικό ενώ τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει την εξ αποστάσεως συμμετοχή σε εκθέσεις καθοδηγώντας τους παρευρισκόμενους στην συνειδητοποίηση του έργου του, κριτικάροντας έτσι την τάση της εποχής η περσόνα του καλλιτέχνη να απασχολεί συχνά περισσότερο απ’ ό,τι το έργο του.

Η απλότητα της περιγραφής ακολουθεί πιστά την αισθητική του βίντεο που καταπιάνεται με την παιδικότητα και την ανάμνηση:

SYNOPSIS A boy. A girl. Through the looking-glass. Reflections. Absence. Memory. Being. Identity. A sense of loss.

 

 

υ.γ. Καλό καλοκαίρι!