Βλέπουμε συνεχώς το ίδιο καρέ· μια γιαπωνέζικη μάσκα από διαφορετικές αποστάσεις και οπτικές γωνίες σ’ ένα απόκοσμο, ψυχρό και άχρονο τόπο.

Δεν είμαστε σε θέση να πούμε τι αντιπροσωπεύει η μυστηριώδης αυτή μορφή.
Στις αλλεπάλληλες συναντήσεις μας μαζί της καταφέρνει να παραμείνει απρόσιτη σε κάθε είδους προσέγγιση.
Δεν γνωρίζουμε καν αν αυτή η λυπημένη και μανιακή γκριμάτσα, υπογραμμισμένη από ένα τρομακτικό (ή τρομαγμένο) χαμόγελο, κρύβει πίσω της κάποιο ζωντανό πρόσωπο ή ένα ανδρείκελο.

Μας κοιτάζει πραγματικά ή διασταυρωνόμαστε με ένα παγωμένο βλέμμα;
Μήπως η ακινησία της μορφής μεταστρέφει την ίδια την θέαση;
Αν όχι, τότε γιατί σιγά σιγά υποπτευόμαστε ότι ενδέχεται να μην είμαστε το υποκείμενο αλλά το αντικείμενο της παρατήρησης;
Η φιγούρα είναι όντως ακίνητη ή εμείς βρισκόμαστε καθηλωμένοι και αυτή περιστρέφεται γύρω μας;

Τελικά τι κινείται, εμείς, η μάσκα ή η κάμερα;

Δεν ξέρουμε πως βρεθήκαμε εκεί όμως η μορφή που δεσπόζει στο κέντρο του κάδρου μοιάζει με έναν σαδιστικό τρόπο σαν να μας περίμενε.