Ο ΣΚΑΪ παιζει θεατρο με τη φτωχεια μας

Μια τεχνική που χρησιμοποιείται συχνά στο μάρκετινγκ είναι η προσπάθεια μεταστροφής των αρνητικών χαρακτηριστικών ενός προϊόντος σε θετικά, στα μάτια του καταναλωτή. Σε μια συσκευασία σκουπιδοφαγητού θα δούμε να εκθειάζονται τα καλά κάποιου συστατικού που περιέχει και φυσικά την απουσία κάθε αναφοράς στις βλάβες που προκαλούν τα υπόλοιπα. Θα βρούμε ακόμα συμβουλές καλής διατροφής, άθλησης καθώς και πίνακες που μας ενημερώνουν για την ποσότητα των θρεπτικών στοιχείων που έχουμε καλύψει ημερησίως με την κατανάλωση του προϊόντος. Στόχος όλων των παραπάνω το προφανές: η γνώση ότι τρώμε σκουπίδια να παραγκωνιστεί όσο το δυνατόν απ’ την πληροφορία ότι τουλάχιστον καλύψαμε τις ημερήσιες ανάγκες μας π.χ. σε αλάτι (ασχέτως αν την υπόλοιπη μέρα θα καταναλώσουμε άλλα δέκα κιλά αλάτι από άλλες τροφές) ή ότι γνωρίζουμε τους κανόνες της υγιεινής διατροφής ασχέτως αν το σκουπίδι που μόλις καταναλώσαμε αποτελεί την πιο τρανταχτή αναίρεσή τους.

Ο Σκαϊ λοιπόν μπορεί να μην έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να πλασάρει junk food σαν μυστικό ευζωίας, καταβάλει όμως φιλότιμες προσπάθειες και χρησιμοποιεί παρόμοιες τακτικές για να πουλήσει ανθρωπισμό και να πείσει για την κοινωνική ευαισθησία που διαθέτει μέσα απ’ την εκστρατεία «όλοι μαζί μπορούμε».

Τελευταίο εύρημα του σταθμού είναι η συλλογή τροφίμων μέσω θεατρικών παραστάσεων όπου οι θεατές αντί εισιτηρίου παραδίδουν στην είσοδο τρόφιμα μακράς διάρκειας για τους «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη». Η ειρωνεία (ή ο σαρκασμός) είναι ότι μια από τις θεατρικές παραστάσεις που ανέβηκε με αυτό το πλαίσιο είχε σαν θέμα την ξαφνική απόλυση μιας επαγγελματικά επιτυχημένης γυναίκας και τίτλο: «η απολυμένη».

Ο Σκαϊ μας καλεί να παρακολουθήσουμε την δραματοποίηση του ίδιου του του εαυτού. Τόσα χρόνια οι δημοσιογράφοι του δικαιολογούν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μαζικών απολύσεων, τα μνημόνια σαν αναγκαίο κακό (ή καλό) όπως και το πρόσφατο Ναι στο δημοψήφισμα σαν την μόνη λογική επιλογή. Με λίγα λόγια μέλημα του σταθμού είναι η συστηματική υπεράσπιση των πολιτικών που παράγουν την φτώχεια και την εξαθλίωση που υποτίθεται ότι αντιπαλεύει.

Μα τότε γιατί μαζεύουν τρόφιμα για τους φτωχούς; Παραλογισμός;

Κάθε άλλο.

Στην καπιταλιστική δημοκρατία η συναίνεση αποτελεί κρίσιμο παράγοντα της ομαλότητας που επιβάλουν οι νόμοι της αγοράς. Και η φιλανθρωπία είναι το νερό στον μύλο του νεοφιλελευθερισμού. Ξεπλένει την κρατική βια και τις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» που μας έχουν ισοπεδώσει. Φορώντας την μάσκα της ανθρωπιάς μοιράζει ψίχουλα και δάκρυα. Στο παράδειγμά μας όμως το θράσος πηγαίνει ακόμα παραπέρα καθώς πραγματοποιείται επίκληση της κοινωνικής αλληλεγγύης: της ίδιας κοινωνικής αλληλεγγύης που ο Σκαϊ καταπατά βάναυσα και εχθρεύεται συντεταγμένα όποτε αντιστέκεται στις επιταγές του κεφαλαίου (απεργίες, σκουριές, αγώνες μειονοτήτων, αντιφασισμός).

Βέβαια το ζήτημα που θίγουμε δεν αφορά μόνο τους διοργανωτές των φιλανθρωπικών πανηγυριών αλλά και όσους τα στηρίζουν. Θεατές και καλλιτέχνες πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούνται από τέτοιες ενέργειες. Στην εμπόλεμη περίοδο που διανύουμε η αφέλεια έχει πάψει να αποτελεί άλλοθι για συμμετοχή/συνενοχή σε τέτοια καραγκιοζιλίκια. Κάθε επιλογή φέρει και την αντίστοιχη ευθύνη.

Όσο για τα έμμισθα σκουπίδια των μίντια που αυτοδιαφημίζονται σαν ανθρωπιστές μια ευχή μονάχα μου έρχεται στο μυαλό: να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να βρεθούν σύντομα στον φυσικό τους χώρο.