ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ / ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΤΗ

Εξεπλάγην ευχάριστα από την απλότητα και ποιότητα της παράστασης. Ο ρόλος της μάνας ταίριαζε γάντι στη Θέμιδα Μπαζάκα, η οποία και τον χρωμάτισε με νάζι, υπερπροστατευτικότητα αλλά και εμμονή σε ένα ένδοξο παρελθόν και τις φαντασιώσεις της για το ιδανικό μέλλον των παιδιών της. Ο Δημήτρης Καταλείφος από την πλευρά του, βιώνει με γνήσιο σαρκασμό και αρκετό μαύρο χιούμορ το δικό του αδιέξοδο. Καταφέρνει έτσι να σπάσει την μελαγχολία που βαραίνει σαν σύννεφο θεατές και σκηνή, όσο περνάει η ώρα και γίνεται αντιληπτή η μαυρίλα του κειμένου.

Έργο αυτοβιογραφικό με πολύ πόνο, εντάσεις, αναστοχασμό και υπαρξιακές ανησυχίες. Σάπιο ξύλο, σκόνη και ημίφως είναι τα υλικά με τα οποία δομεί τα σκηνικά η Εύα Μανιδάκη και μεταδίδουν την ατμόσφαιρα παρακμής και ναυαγίου που διαπερνά το οίκημα αλλά και τα υποκείμενα εντός του. Ανατρέχοντας στους συντελεστές δεν με εξέπληξε η παρουσία της καθώς πολύ πρόσφατα είδα άλλη μια εξαιρετική δουλειά της στον Άμλετ του Γιάννη Χουβαρδά. Όσο για τον Κωνσταντίνο Γώγουλο και την Στέλλα Βογιατζάκη, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, δεδομένου ότι πρόκειται για ηθοποιούς που κάνουν τις πρώτες τους εμφανίσεις.

Νομίζω ότι στόχος της σκηνοθεσίας δεν ήταν μια εντυπωσιακή παράσταση αλλά αντίθετα να αποδοθεί με  φυσικότητα και απλότητα ένα ανθρώπινο δράμα. Οι ανθρώπινες σχέσεις υπό το πρίσμα της οικογενειακής και ταξικής ασφυξίας (φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός των διαφορετικών) με φόντο τον μεσοπόλεμο. Και ευτυχώς για όλους μας, τα κατάφερε.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικό: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Μικαέλα Λιακατά
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Λάμπρος Γραμματικός

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Καταλειφός, Θέμις Μπαζάκα, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Στέλλα Βογιατζάκη.