«Εκείνο το βράδυ ήσαν όλα σιωπηλά κι όλα ωραία. Πού ήταν κρυμμένη η χαρά;»


Σύντομα, πολύ σύντομα, μόλις μέσα σε ένα βράδυ, η γαλήνη θα διαταραχτεί ανεπιστρεπτί όταν ο Μάριος -ένας άγνωστος και εξωπραγματικά γοητευτικός ναύτης- επισκέπτεται την ταβέρνα του Πάτα και προκαλεί στους θαμώνες ξέφρενες συγκινήσεις. Η ένταση και η χαρά που τον συνοδεύουν θα περάσουν σαν κομήτης· ο πρωταγωνιστής της ιστορίας Αντώνης, μετά την μεταξύ τους συνάντηση θα μεταβεί από την ακραία χαρά στην πίκρα της μοναξιάς και της αναπόλησης. Ένας κύκλος συναισθημάτων που με έναν περίεργο τρόπο, όσο γνώριμος και αν μας είναι, παραμένει αναπόδραστος…

Στον Κύριο του Τζακ, το μικρό αυτό διήγημα του Γιάννη Σκαρίμπα, που την θεατρική του μεταφορά πρόκειται να περιγράψουμε, παραμένει μυστήριο αν η κεντρομόλος δύναμη της σχέσης που αναπτύσσεται βασίζεται στην φιλία ή στον έρωτα. Ένα μυστήριο που στην πραγματικότητα κανείς, συγγραφέας, αναγνώστης ή εν προκειμένω θεατής, δεν επιθυμεί να λύσει. Γιατί το παιχνίδι αντλεί την ομορφιά του από την ψηλάφηση των ορίων, από την δυνατότητα που δίνει στους συμμετέχοντες να παραμείνουν ακαθόριστοι, να πειραματιστούν και να απολαύσουν τον άλλο. Οι αξιοθαύμαστες γλωσσοπλαστικές ικανότητες του Γιάννη Σκαρίμπα και η ποιητικότητα του κειμένου, αποτελούν ιδανικές προδιαγραφές για να αναδυθεί μια ερωτική φιλία, ένα εφήμερο παιχνίδι μεταμφίεσης και παραδοξότητας με ανατρεπτικό τέλος.

Με τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ειρήνης Φαναριώτη και την συμβολή της Χαράς Κότσαλη στο κινητικό κομμάτι, η παράσταση δομεί αξιόλογες εικόνες παρά τα ελάχιστα σκηνικά εργαλεία (3 καρέκλες). Ο λόγος του Σκαρίμπα ακόμα και εκεί που λόγω ταχύτητας των σκηνών ή ανοικειότητας μας δυσκολεύει, βρίσκει τελικά την πορεία του μέσα από την εκφραστικότητα των ηθοποιών, γίνεται άμεσος και μας αγγίζει.  Η ανδρόγυνη αμφίεση της Ειρήνης Φαναριώτη και Ειρήνης Μπούνταλη έδεσε με την γλυκιά παρουσία του Άρη Λάσκου δημιουργώντας ένα σουρεαλιστικό, εκκεντρικό σύνολο που περιγράφει εύγλωττα τις χαρακτηριστικές περσόνες της εποχής εκφράζοντας εξίσου καλά τους πιο εσωτερικούς συνειρμούς και τον συναισθηματικό κόσμο των χαρακτήρων. Με την σκηνοθετική επιλογή για κυκλική ερμηνεία από όλους τους ηθοποιούς μπορεί να μην είδαμε καδραρισμένους τους χαρακτήρες του κειμένου αλλά δόθηκε επιτυχώς η συνολική ατμόσφαιρα. Επίσης σε κάποιες σκηνές είχα την εντύπωση ότι η ένταση της φωνής ήταν υπερβολική ή ότι θα μπορούσαν να έχουν μικρότερη διάρκεια, όπως για παράδειγμα η συμπλοκή στην ταβέρνα. Συνολικά μου έδωσε την αίσθηση μιας λιτής και μετρημένης σκηνοθετικής προσέγγισης, πιστή στο κείμενο με χιούμορ και συναίσθημα.

Μετά την παράσταση, εκτός απ την επιθυμία μου να εξερευνήσω εκτενέστερα το έργο του Σκαρίμπα, αναρωτήθηκα τι αποτελέσματα θα υπήρχαν αν σε μια άλλη θεατρική προσέγγιση δίναμε παραπάνω χώρο στην πιο αντιφατική και ιντριγκαδόρικη μορφή του διηγήματος, τον Μάριο. Τι πλούτo κρύβει αυτή η queer (με τους σύγχρονους όρους) προσωπικότητα; Θα μπορούσαμε άραγε, παρά τους μικρούς από άποψη έκτασης διαλόγους του κειμένου, να κεντράρουμε την σκηνική δράση στο πρόσωπό του; Και αν αυτό συμβεί με ένα σύγχρονο πλαίσιο μεταφοράς τι εικόνες δημιουργούνται; Αλλά όπως είπα αυτά αποτελούν σκαριφήματα και ονειροπόληση για κάποια άλλη φανταστική παράσταση…

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία:
Ειρήνη Φαναριώτη, ομάδα Terre de Semis
Παίζουν: Άρης Λάσκος, Ειρήνη Μπούνταλη, Ειρήνη Φαναριώτη

Σκηνικά/Κοστούμια:
Τίνα Τζόκα

Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση:
Φώτης Σιώτας

Επιμέλεια Κίνησης:
Χαρά Κότσαλη

Φωτισμοί:
Σεσίλια Τσελεπίδη

Κινηματογράφηση:
Αλέξανδρος Χαντζής

Bοηθός σκηνοθέτη:
Παρασκευή Λυπημένου

* Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από το http://newpost.gr